constatering
Betekenis constatering
Het vaststellen of opmerken van een feit of situatie
Woordsoort
zelfstandig naamwoord
Voorbeeldzin met constatering
De dokter deed de constatering dat de patiënt voldoende hersteld was.
Uitspraak (fonetisch)
kɔn.staːˈteː.rɪŋ (Wat is het fonetisch alfabet?)
Afbreekpatroon: con-sta-te-ring
Synoniemen
- vaststelling
- waarneming
- bevinding
Woorden die beginnen of eindigen met "constatering"
- constateren
- constateerbaar
- vaststelling
Etymologie
Afgeleid van het Franse 'constater', wat 'vaststellen' betekent, dat weer teruggaat op het Latijnse 'constatare'.
Veelgestelde vragen
- Wat is het verschil tussen 'constatering' en 'observatie'?
Een constatering is vaak een vaststelling van een feit, terwijl een observatie een waarneming beschrijft die tot een constatering kan leiden. - Wordt 'constatering' vaak gebruikt in juridische contexten?
Ja, in juridische contexten wordt vaak gesproken van een constatering als een formele vaststelling van feiten. - Kan een constatering subjectief zijn?
In principe is een constatering bedoeld als objectieve vaststelling, maar de interpretatie kan soms subjectief zijn. - Hoe gebruik je 'constatering' in een zin?
Je kunt 'constatering' gebruiken om aan te geven dat iets officieel is vastgesteld, bijvoorbeeld: 'De constatering door de inspecteur leidde tot maatregelen.' - Wat is de werkwoordvorm van 'constatering'?
De werkwoordvorm van 'constatering' is 'constateren'.