toon
Betekenis toon
De toon is de hoogte of trillingsfrequentie van een geluid, vaak in muziek, of de manier waarop iets gezegd of geschreven wordt, wat de houding of emotie uitdrukt.
Woordsoort
zelfstandig naamwoord
Voorbeeldzin met toon
De toon van zijn stem maakte duidelijk dat hij boos was.
Uitspraak (fonetisch)
/toːn/ (Wat is het fonetisch alfabet?)
Afbreekpatroon: toon (geen afbreking mogelijk)
Synoniemen
- klank
- geluid
- intonatie
Woorden die beginnen of eindigen met "toon"
- toonhoogte
- toonladder
- toonzetting
Etymologie
Afkomstig van het Latijnse woord 'tonus', dat spanning of klank betekent, via het Oudfranse 'ton'.
Veelgestelde vragen
- Wat is het verschil tussen toon en klank?
Een toon verwijst specifiek naar de hoogte of frequentie van een geluid, terwijl klank een breder begrip is dat het totale geluid omvat, inclusief toon, timbre en intensiteit. - Hoeveel tonen zijn er in een toonladder?
Een diatonische toonladder, zoals de majeur of mineur toonladder, bestaat uit zeven verschillende tonen. - Wat betekent het als iemand zegt dat de toon de muziek maakt?
Dit spreekwoord betekent dat de manier waarop iets wordt gezegd belangrijker kan zijn dan de inhoud zelf. - Wat is de psychologische betekenis van toon?
In psychologie kan de toon van stem of tekst de emotionele toestand van de spreker of schrijver overbrengen. - Kun je een voorbeeld geven van een muzikale toon?
Een A op de piano of een hoge C die een zanger raakt, zijn voorbeelden van muzikale tonen.