tijde
Betekenis tijde
Een verouderde boog of fase in de tijd; tegenwoordig vaak gebruikt in poëtische of archaïsche contexten als alternatief voor 'tijd'.
Woordsoort
zelfstandig naamwoord
Voorbeeldzin met tijde
In oude geschriften wordt vaak gesproken van een tijde die nooit meer zal wederkeren.
Uitspraak (fonetisch)
ˈtɛidə (Wat is het fonetisch alfabet?)
Afbreekpatroon: tij-de
Synoniemen
- periode
- tijd
- termijn
Woorden die beginnen of eindigen met "tijde"
- tijden
- tijdelijk
- tijdsbestek
Etymologie
Het woord 'tijde' komt van het Oudnederlandse woord 'tīd', wat verwijst naar een bepaalde duur of periode.
Veelgestelde vragen
- Wordt 'tijde' nog vaak gebruikt in de moderne taal?
'Tijde' wordt tegenwoordig zelden gebruikt en komt vooral voor in archaische of poëtische contexten. - Is 'tijde' synoniem met 'tijd'?
Ja, 'tijde' kan als synoniem voor 'tijd' worden beschouwd, maar 'tijd' is de modernere en gangbare vorm. - Hoe verschilt 'tijde' van 'tijd'?
'Tijde' is een verouderde vorm die vooral in oudere teksten voorkomt, terwijl 'tijd' de huidige standaard is. - Kan 'tijde' gebruikt worden in moderne teksten?
Ja, maar het gebruik in moderne teksten is meestal stilistisch of poëtisch bedoeld. - Is 'tijde' verwant aan enig ander bekend woord?
Ja, het is verwant aan 'tijd', dat dezelfde basisbetekenis heeft, maar 'tijd' is de geaccepteerde moderne spelling.